Շշնջացիր ինձ՝
-Քո թարթիչներից գիշեր է հոսում՝
Վա՛յր դիր գրիչդ.
Գիտեմ հոգնել ես
Երկերդ սերմել քարե հողերում.
Խնայի՛ր սիրտդ,
Ի՞նչու էս կյանքդ ապրում մեկ օրում.
Ժպտացի քեզ լուռ,
Բայց հավատալ քեզ չստացվեց,
-Այնքան արեվ կա սրտում իմ փխրուն,
Որ այն կարող է ինձ ներսից այրել՝
Թէ խոնարհեմ գրիչս:
Մտքի խենթ իմ ճիչը
Փոքրիկ պատերազմ է թախծության արճիճի դեմ,
Եվ ես գիտեմ՝
Մինչ պայթի վերջին բողբոջը հույզիս՝
Պիտի ես գրեմ...