Քողերում ամպերի
Դեռ աստղեր կան թաքնված,
Որոնք միշտ ինձ աչքով են տալիս,
Երբ ինձ թվում է, թե անցյալն հատած՝
Սովորել եմ ապրել նորովի.
Ինչ՞ու են դեռ աչքերս թաց,
Ախր մեր սիրո ծառը կտրեցի, սեը ուրացա,
Բայց ուրվականներն այդ դալար ճյուղերի
Իմ երակներում նորեն ծառացան:
Քո մասին հուշերը սովոր են սրտիս տավիղը լարել,
Հուշերը գիտեն մեր երազների ծովոտ մեղեդին,
Բայց ես հոգնել եմ ծովերում բոսոր
Ալիքի պես քո ափին բախվել,
Ու ալիքի պես ետ քաշվել մոլոր.
Ես հրե, ես հուր....
Դու ձյունե,դու ձյուն....
Մինջեվ երբ են, ախ,հուշերը մեզ հյուր,
Մինչ երբ պիտ փոթորկեն մեր հույզերն իզուր...

Մի բեկվիր, սիր՝տ,
Արդեն սխալվելու ժամանակ չկա,
Ուժ տուր զարկերիդ՝
Հուսա, հավատա.
Ինձ անհրաժեշտ է լոկ մեկ ուժգին հարված,
Որ ձգվի էլի սերը ընդհատված:

Երակներում իմ այրում չկա, պաղել է
Ես կարոտել եմ սիրո հին հեղեղը,
Այնպես , որ զարկիր, անդորրը խախտիր՝
Սխալվելու բոլոր շանսերն օգտագործել եմ ...




Միայն իմ սրտի տրոփը լսեիր՝
Մի անծանոթ թախիծ էր հեվում
Բախման մեջ,
Բայց ծովի ձայն կար՝
Ինչպես ծովի խեցում,
Որը շշնջում էր՝
«Ես սիրում եմ քեզ»

Ձյուն է՝
Շշուկով խոսող բանաստեղծություն,
Ճերմակ թախծություն,
Որն իր հետ բերում է
Խոստովանելու տաք մի ցանկություն:
Ես՝իմ հորինած հեռուներում մոլոր,
Նորից փնտրում եմ հույսի բեկորներ,
Որ մեղմեմ կարոտի հրդեհը բոսոր,
Ու քար լռությունը լույսով մկրտեմ:
Բայց ցավ մի կոպիտ՝
Արցունքացած կախված կոպից՝
Համոզում է, որ ձյունն անզոր է,
Որ ձյունը նաեվ նաիվ է խիստ:
Ու ես թափառում եմ իմ մեջ՝
Մինչ այգագալը նոր՝
Իմ չվերծանվող բանաստեղծությանն այս
Փաթիլներ խառնելով՝
Իբրեվ հույսի ոսկեբուռ սերմնացան,
Ու ցիրուցան, արցակ կրծքով՝
Տրվում եմ ես քնքշությանը ձյան…




Ձյունե վարդեր,փաթիլե երջանկություն,
Կուսական երկինք ու ճանապարհ
Իմ շեմքից կանչում են ինձ հեռու
Հմայքները ձյունափայլ:
Հիմա խոնարհ, հիմա փխրուն է շատ
Իմ թախծությունը,
Ձյունն ինձ համոզել է՝
Բախտություն դեռ կա՝
Ժայռի ափի մեջ ծվարած այս փոքրիկ թռչունը՝
Մի օր չափելու է այս անվերջությունը,
Եվ համր այս քարը դեռ շշնջալու է աղոթքն առավոտվա:

Երակներիս մեջ խայտում է անկարգ
Աչքերիդ մասին անավարտ մի երկ՝
Բայց թվում է թե չեմ զորի հաստատ
Կոչել այն սիրերգ՝
Քանի զատում է մեզ մի տիեզերք :
Եվ ինձ մնում է երազել միայն,
Ու հույզի կավը ափում շաղախել,
Քեզ լուռ հորինել և սքանչանալ:
Քեզ ոչ մի արվեստ չի կարող կրկնել ,
Եվ որ աչքերիդ երկը անավարտ
Քո աչքերում է ինձ մնում փնտրել

Զգացմունքների անձրեվ էր
Ու հիմա էլի երաշտ,
Զուր ես հավաքում լուսնի փշուրները՝
Մեր աչքերում մենք այդպեդ էլ
Չգտանք իրար :
Բայց թավշե ցավն այս
Արժանի է ներումի,
Զուր մի խաչիր քեզ հավատի համար՝
Պարզապես չեղավ.
Տագնապը արյան սիրո բախման հետ էլ մի շփոթի՝
Սերը հպվելու է քեզ ուշ թե վաղ...

Երակներիս միջով հոսեց ,  քո աչքերի թաղծությունը

Ու իմը դարձավ,ու ինձ ավիրեց,

Դու փոխեցիր կենսագրությունս,

Բայց ես ուրախ եմ, որ ժտիտս քեզ սփոփեց:

Ձայնով շանթեց  լռությունդ

Ու լցվեցին երազներդ ամայի.

Ինձ ասացիր ուր էր , ուր էիր մինջեվ հիմա

Բայց ես արդեն էլ չկայի…

 

Միջով մառախուղի սավառնում է սերը,

Ես զգում եմ նրան , բայց չեմ կարող հասնել,

Թե քիչ  վարդոտ լիներ  սառցե շուրթերը՝

Թե համբույրից ձմռան սիրտս չսառչեր՝

Մինչեվ հեռուները հեռուների կգնաի

Միայն թե քեզ հասնեի ՝ սեր….