Նաիր աչքերիս,

Սուզվիր հույզերի հատակը հեռու՝

Այսօր ուզում եմ քեզ պատմել երազներս.

Տարփանքին սիրո վերջ չի լինելու՝

Քո անունով եմ կոչել բոլոր արշալույսներս...

Ուզում եմ, որ զգաս  համբույրը լույսի,

Եվ ընդունես երջանկության «բարեվը»՝

«Մենակը » քո վերափոխես «երկուսի»

Եվ իմ աչքերում արձակես երազանքիդ աղավնիները:

Նաիր աչքերիս,

Տես ՝ որքան է փոխել ինձ սերը,

Սերը ջնջել է ինձ ծվատող ,անվերջ հատող վերջակետերը,

Ու նոր երազով է կյանքս էջադրում,

Մի նոր երանգով է երիզում բոլոր այն կամուրջները,

Որոնք միշտ դեպի քո սիրտն են բերում:

Ախ,  դու  այնքան  շատ  ես  իմ մեջ,
Որ  ինքս  ինձ  հաճախ փշուր  եմ  թվում,
Չնչին  բեկոր, նշույլ, առէջ ,
Եվ ինքս  իմ  մեջ ,ասես  քո  ստվերում, նոր  եմ  արարվում :
Լոք էջ, լոք  էջ  եմ  ես  քո  խաժ  օրերում ,
Երջանկության լոք թույլ  բախյուն,
Եվ  ոչ  թե  սիրտ,
Իսկ  դու  իմ  մեջ  կապույտ  երկես,
Կապույտ  երգ  ես,
Կապույտ  արյուն,
Եվ  առանց  քեզ  անսահմանը  վերջ է ունենում