Սիրտս պատռում է

Մի անհանգիստ բախյուն`

Այն ունի անուն,

Այն հույզերիս նավավարն էր՝

Առաջ , հիմա ու մի ողջ հավերժություն:

Ապրում էր սիրտս,

Բայց փոխվեց վերնագիրը իմ երազանքի

Ու շուրթերս ծարավ

Ըմպեցին անունդ իբրեվ գինի.

Եվ տրվեցի խայծ քաղցրությանը,

Հավատացի երջանկության անհունությանը

Ու հեզ եղա հրդեհներին.

Քեզնից առաջ ես անցյալ եի ,

Իսկ հիմա հավատում եմ ապագաին:

Սիրո ափում՝ կյանքը չնչին՝

Իսկ դու աստվածն էս իմ…

Սեր էր ճոճվում կիսալուսնի փեշին.

Հիշիր՝

Երջանկությունից թիթեռվում էր սիրտս,

Քաղցրացնում էր սերը հույզի ծովերն աղի,

Եվ ավիրում, եվ արարում էր  վիշտս.

Քամի էի , շանթ էի

Ազատ էր կամքս գնչուների պես,

Զնգոց ու զարկ էր ամեն ակնթարթը,

Կիթառի խաղ էր, հրավառ մի ծես

Ասես

Գտել էինք իրար անբացահայտ հմայությամբ,

Բայց ահա ես կորցնւմ եմ քեզ

Վաղուց հայտնի մի սցենարով:

Սեր էր ճոճվում կիսալուսնի փեշին                                                                                                   Հիշիր