Ուժ տուր ինձ աստված՝
Ցավն այս երկ դարձնել՝
Ես երբեք, երբեք չեմ տրտմել այսչափ,
Բայց այսօր թախիծն իմ ծփանքով անկարգ՝
Հուներն հույզերիս իրար է խառնել,
Ինձ դող տուր աստված՝
Թող թաղծի հիմքերը մի պահ սասանել:
Նա ընդմիշտ գնաց,
Չուզեց իմ սրտի էջերը թերթել,
Ասաց«բարով մնաս,
Ինձ հանուն իզուր ես հոգիդ չարքին գրավ դրել»
Շոյիր հոգուս ծովը,
Մեղմիր թախիծս կանաչը,
Ասա, որ նա լոկ անցվոր էր,
Որ իմը չէր, նա չէր.
Ամեն ինչ պատիր էր,
Ուրեմն թափվի թող այսօր սիրո իմ  «Ծիր կաթինը»
Եվ տառապանքը իմ դառնա բառախաղ:
Ուժ տուր ինձ աստված,
Հույսի դափնիներ,
Որ շուրթերս չզորեն հանկարծ նրան անիծել